Sunday, 17 May 2015

Όσο ζεις, να μαθαίνεις πως να ζεις!

                                                       
Αγαπητέ μου ημερολόγιε,

Ξέρεις πως η πυγολαμπίδα ήταν κάποτε ένα απλό ζωύφιο, μέχρι την εσχάτη εκείνη μέρα που ρώταγε επίμονα το Θεό: "Πού να βάλω τη λάμπα;"

Ξέρεις επίσης πως το αντίθετο του αβοκάντο είναι το.....αβοξανασκέψου το;

Τούντες μέρες, που λαλείς εμπέδωσα τα πιο πάνω καλά, σαν έτρωα το άγευστο αυτό φρουτο-λαχανικό, που εν καταλάβω ακόμα αν μ'αρέσκει.

Όπως ξέρεις, πάντα βουρώ πολλά πράματα μαζί ταυτόχρονα. Πάντα ούλλα συμβαίνουν μου ταυτόχρονα, άμπα τζιαι εν τριολιστώ - έντα έχουμε το χαϊδευτικό εννα μου πείς. Σωστός! Με κάποιο σατανεμένο τρόπο καταφέρνω τα πάντα - πάλε καλά να λαλείς, άηστες επιπτώσεις, εν δευτερεύουσες. Τουλάχιστον, θυμικό: ακμαιότατον ή έτσι δείχνω.

Είμαι πολλά κοινωνικόν ζώον άμα θέλω τζιαι τούτο επλήρωνά το ακριβά, ακόμα τζιαι τωρά. Να σου περιγράψω μιαν απλήν Κυριακήν ας πούμε: Γάμοι, βαφτίshια, events, projects, οικογενειακά προβλήματα, χούλλα μαζί, τηλέφωνα να φακκούν που φίλους που ξέρουν ότι πνίεσαι - έδωκες αναφοράν που πριν ας πούμε - αλλά όι, θέλουν κουβέντα ή να θέλουν να σου βάλουν στο τηλέφωνο την βαφτιστιτζιά σου να σου μιλήσει μες τον χαλασμό του κόσμου, για να σε πει "Τατά"! Τζιαι μετά: Πάλε Δευτέρα;;; Καταντά γελοίο!

Θκίαλος, θκίαλος, αλλά η ψυshιή μου εν ευαίσθητη, γαμώ την κόλασή μου μέσα. Πληγώνουμαι εύκολα μες την καφρίλλα μου, όπως πολλοί με αποκαλούν. Κάφρισσα; Κάφρισσα φίλε μου. Ως τζιαμέ που βλέπει ο καθένας! Τζιαι lucky cactus, the story of my life! Μαραζώνω εύκολα με διάφορα, ιδίως για τις εμπειρίες που ζω καθημερινά στες δουλειές τζιαι στη ζωή μου. Εν θέμα επιλογών όμως, εν θέμα mentality, στόχων, εν θέμα προορισμού, ψυshιής. Κάποιος πρέπει να το κάμει, ένναιν; Λούννουμαί τα καθημερινά, no problem!

By the way εν τζιαι είπα σου, εβάφτισα τζιαι τον μικρόν Ομονοιάτη: Τραγική εμπειρία! Τίποτε, μα τίποτε εν με ελυπήθηκεν ο κατζιάρης. Ξέρω ότι εν βάσανο να σε βαφτίζουν, αλλά όι τζιαι έτσι! Ετσιρίλλαν μόλις εφκύκεν που την κολυμβήθρα, γιατί ο μαλάκας ο πάτερ - ναί είσαι μαλάκας ρε- έλουσεν του το λάδι που πάνω, κανονικά, σαννα τζιαι κάμνει σαλάτα  με αβοκάντο για 200 νοματούς. Που το αγκανητόν εν εμπορούσα να συγκεντρωθώ τζιαι να κάμω βασικά πράματα. Τζιαι ο μαλάκας ετέλειωσεν το όλο βασανηστήριον μέσα σε 20λεπτά τζιαι εν επρολάμβαινα. Τζιαι εθύμωνέν μου συνέχεια τζιαι άκουεν τον ο κόσμος. Ο μικρός κατζιάρης Ομονοιάτης που το κλάμαν, εμελάνιασεν τζιαι ξαφνικά εσταμάτησεν να αναπνέει για αρκετά δευτερόλεπτα. Ήταν η στιγμή που εσταμάτησε να ακούεται τζιαι η στιγμή που ήταν να πεθάνω τζιαμέ, μες την εκκληshιάν. Όι τζιαι τίποτε άλλο, αλλά να πεθάνω μες την εκκληshιάν;;; Τζιαι ο μαλάκας να φωνάζει να τελειώνω, γιατί είshιεν τζι' άλλην βάφτιση μετά.  Αφού εποφύρτην, έπιαν τον η μάνα του τζιαι προφανώς εν ήταν happy με τα skills μου. Ούτε το shιέριν εν μου εφίλησεν. Τα 110 ευρωπουλάκια τα πήρε όμως ο πατήρ του Θεού, με το σχόλιο: "Εν πειράζει, τουλάχιστον εννα έshιει όμορφη νούννα το μωρό" τζιαι εθώρεν το παπαδοπαίδιν του που ήταν νεω-κοράκι. Σίουρα για παπαθκιάν εν με κάμνεις με καμία πουτάνα ρε σκατοπάτερ. Ούτε καν για καντηλανάφτισσα. Επήεν ο θκιάλος στην εκκληshιάν τζιαι εκόλασεν τα Άγια; Αγία είμαι εγώ! Τελεία και ξικαύλα! Έπαιξεν τζιαι το κινητό του σαν εβάφτιζεν τζιαι εβούρησεν μες το ιερόν να το απαντήσει, να το πούμε τζιαι τούτο! Ουξτ ...Paradise Lost.... ουξτ! Στο κέντρο δε, ούλλα επηαίναν ανάποδα. Λάθος τραπέζια, εδιαλύσαν μας την τούρτα, εφέραν μας φαημένο ένα γλυκό, εχρεώσαν μας παραπάνω..... τζιαι ο μικρός Ομονοιάτης να χαχανίζει! Tragic λαλώ σου! Νever again! Βάζω στοπ.

Τούντες μέρες, αρκώ να πηαίνω δουλειά τζιαι αγχώνουμαι πολλά. Ο χρόνος εν σαν το string το βρατζίν, πίσω εν έshιει! Δεν βαριέσαι, πληρώννουμε παραπάνω άμα πάω πιο γλήορα; Αλλά να σε πιάσει το χαλάζιν τζιαι τα shιόνια μες το κατακαλότζιαιρον, να μπηκτεί η άλλη τζιαι να γίνεται της πουτάνας το κιγκλίδωμα, να μεν θωρείς να κλάσεις τζιαι να σε πιάνουν non stop τηλέφωνα;
Επέταξα το κινητό μου κάπου μες το σπίτι μετά. Για μια μέρα να μεν υπάρχω. Εξανάπιασα το που χαμέ μετά που μιαν ημέρα. Ήταν σπασμένη η οθόνη. Ωραία, τωρά εν ακούω. Μίλα εσύ! 

Εμένα οι φίλοι μου είναι ....... μαύρα πουλιά - κοράζινοι. Εμένα τα νεύρα μου είναι ....σύρματα τεντωμένα. Εν ευλογία να έshιεις πολλούς καλούς φίλους, μακάρι οι 3 να εν νόρμαλ όμως, άκου με εντα που σου λαλώ! Νευριάζουν σε, αλλά εν τζιαμέ πάντα για σένα άμα τους χρειαστείς! Άρα σκάσε! Εν ευλογία να έshιεις δουλειές τζιαι να επιβιώνεις στες μέρες μας, μακάρι να μεν ήταν δύσκολος ο τρόπος ζωής μου/σου/μας. Εν μπορείς να τα έshιεις ούλλα, ευχαριστώ να λαλείς τζιαι να σκάζεις! Λαλώ ευχαριστώ κάθε μέρα ....... Σκάζω! Τεντώνομαι με το ένα shιέρι ψηλά, ποττέ εν ηξέρεις, μπορεί μια μέρα να γίνω σούπερ ήρωας! Εκοπήκαν μου τα φτερά τούντες μέρες. Αλλά επειδή μεγαλώνω, μεγαλώνουν τζιαι τα τζιέρρατά μου. Καμία απώλεια. Αρτημελής!

Άρα θα το αβοξανασκέφτουμαι πάντα. Όσο για το Θεό: Ρωτώ τον συνέχεια που να βάλω τη λάμπα, αλλά είπεν μου έβαλά την που τζιαιρό τζιαμέ που ξέρω αυτόχειρα, γιαυτό συνεχίζω να λάμπω ασταμάτητα! Όπως την ατάκα: "Θέλω κάποιον να με ερωτευτεί για το χιούμορ μου, αλλά δυστυχώς έχω ωραίο κώλο!".

Saturday, 9 May 2015

Ένας φίλος απ' τα παλιά

Εθυμήθηκέν με μετά που 7 χρόνια. Ήμασταν πολλά στενοί - "μυστικοί" φίλοι για θκυό χρόνια, που ήμασταν φοιτητές. Ήταν ο φίλος που του έκαμνα την προσωπική ψυχολόγο, ελάλεν μου τα ούλλα, εβοηθούσα τον σε ό,τι έθελε τζιαι εshιαίρουμουν, είχαμεν ένα παράξενο connection, ή μάλλον εγώ έξερα να θκιαβάζω καλά τους ανθρώπους. Εν θέλω να σου πώ πως ήμουν κάτι σαν αντροπαρέα, χωρίς τα 3 να μου κρέμμουνται.Τζιείνος εν μου επροσέφερεν κάτι, εκτός που παρέα, μόνο όταν ένιωθα πολλά μόνη μου. Ξαφνικά, έκοψεν - εκόψαμεν, αφού είπεν μου ότι άρκεψεν να νιώθει άλλα πράματα για μένα, εγώ εβίωνα το love of my life τότε τζιαι εν εδιούσα σημασία. Έξερα ότι εν ωραίο παιδί τζιαι εβουρούσαν τον διάφορες που πίσω, αλλά ήμουν τζιαι 'γω καλή στα νιάτα μου, εδούλευκα μοτέλλο στο εξωτερικό τζιαι επερίπαιζέν με πολλά, ούτε που εγύρισεν να δει μια διαφήμιση, ένα shooting, τέλος πάντων, αλλά εν τον είδα σαν άντρα ποττέ, εξάλλου εν έθελε να εν ο τρίτος της υπόθεσης τζιαι αποχώρησεν ήρεμα τζιαι αναίμακτα, χωρίς να πει πολλά. Εσεβάστηκά το, εν εξαναεπικοινωνήσαμεν. Εσκέφτουμουν τον αραιά και πού, αλλά η απουσία του εν μου ήταν σημαντική. Εσεβάστηκα τη φυσική εξέλιξη των πραμάτων, όπως κάμνω πάντα τζιαι εξίασα τον φίλο μου που τα παλιά.............

Μετά που 7 χρόνια, εκίνησε γην τζιαι ουρανόν, ήβρεν τα ούλλα τζιαι επικοινώνησε μαζί μου, που το πούποτε. Εχάρηκα πάρα πολλά! Εβρεθήκαμεν. Ήμουν πολλά ενθουσιασμένη, εκτύπαν οι καρκιά μου πολλά δυνατά: λόγος άγνωστος ακόμα, μάλλον ήταν η περιέργεια του να δεις ένα φίλο που τα παλιά........

Είπεν μου εχώρισεν, μάλλον γι'αυτό με εθυμήθηκε. Φάουλ πρώτο!
Η σχέση του η συγκεκριμένη άλλαξέν τον πολλά είπεν τζιαι έκαμέν τον να χαθεί που τους φίλους του, είπεν. Εύκολο να σύρνεις ευθύνες αλλού, ένναιν; Είπα!

Επέμενε να μάθει για την προσωπική μου ζωή τζιαι έκοψά του το, γιατί εν υπήρχε λόγος για μένα να του τα ξεφουρνήσω ούλλα μετά που 7 χρόνια. Είπα του εννα του τα πω σιγά-σιγά, εκτός αν υπάρχει λόγος. Εκακοφανίστηκεν. Είπα του για την τότε σχέση μου. Εμέθυσεν με θκυό μπύρες. Η δικαιολογία: εν δυνατές οι Chimay. Ε, εν δυνατές, αλλά καλό πουττούιν μας εφκύκες τζιαι συ! Είπα!
Εμιλούσαμεν για πολλά τζιαι διάφορα, εγελάσαμεν πολλά, επεράσαμεν super. Άλλαξεν, ομόρφυνε πολλά, εχάρηκα πάρα πολλά που τον είδα. Είπεν εν θα χαθούμεν τωρά που εξαναβρεθήκαμεν. Επήρεν με στο αυτοκίνητο τζιαι έμεινε να με θωρεί σαν τον χάχα. Είπα του να τον πάρω, γιατί εν κάμνει προφανώς για να πίνει τζιαι άρπαξέν με τζιαι αγκάλιασέ με σφυκτά. Εχαμογέλασα τζιαι έκαμα πίσω τζιαι επήεν να με φιλήσει. Εν εκούtchησεν τζιαι εφυρτήκαμεν στα γέλια. Είπα του έναιν τίποτε, αμηχανία στα ύψη τζι' έφυα. Έπιαν με τηλέφωνο μετά που θκυό λεπτά να μου πεί εν εσήμαινε τίποτε, ήταν για καληνύκτα. Είπα του να μεν ανυσηχεί, όντως εν εσήμαινε τίποτε, εξάλλου ένναιν καλός στο σημάθκιασμα. 

Εξαναγύρεψεν με τζιαι εξαναβρεθήκαμεν. Ελάωσέν με με τον τρόπο τζιαι τον τόπο που έθελε να βρεθούμε, ενόμιζα έπαθεν κάτι. Που του το είπα εξενέρωσεν τζιαι εθύμωσεν μαζί μου. Είπα του συγνώμη, εκαλόπιανά τον, ήταν όπως το μωρό. Τζιείνη η νύκτα ήταν τζιαι η τελευταία! Έβαλέν με στη γωνιά να μάθει τα πάντα για μένα. Είχα ένταση, είχα τζιαι 'γω τα δικά μου που εν ερώτησεν καν. Ούλλα ήταν για τζιείνον. Εν του απαντούσα ευθέως τζιαι είπεν μου πως με θωρεί μόνο φιλικά (Φάουλ 2ο), πως ήταν πολλά ωραία που εβρεθήκαμεν μετά που τόσα χρόνια τζιαι πως ήταν χαρούμενος που επέστρεψε ξανά στα εγκόσμια. Επέμενε να ξεκαθαρίσει τη σχέση μας, ΦΙΛΟΙ είπεν, έβάλε την ταπέλλα τζιαι έπρισέν με να μάθει σαν το Δημήτρη Μάμα, τα πάντα για μένα. Αφού είμαστε μόνο φίλοι, εν εχρειάζετουν να ξέρει τζιαι πιο προσωπικά πράματα, εξάλλου ποττέ εν μιλώ για τούτα, εκτός αν υπάρχει λόγος. Εν υπάρχει λόγος είπεν μου, θωρώ σε φιλικά τζιαι τίποτε παραπάνω, η αλήθκεια επίστεψά τον γιατί το ματούιν του έπαιζεν δεξιά τζι'αριστερά, ετσουνιάστηκεν μόνος του τζιαι εβούρησα τζι' έφυα. 

Επεράσαν λλιες μέρες τζιαι επικοινώνησα εγώ να του πώ πως ένιωθα άβολα που τον τρόπο που έφυα. "Νο problem Τριολούιν, φιλούιν μου", ήταν η απάντηση. Να βρεθούμεν εζήτησα εγώ, γιατί ένιωθά τον κάπως. Ελάλεν μου πάντα ότι εκανόνισεν να δει φίλες του! Εν εξαναεπικοινώνησα. Εν με ξαναγύρεψε, μόνο το Πάσχα να μου πεί Χριστός Ανέστη. Ναί ξέρω το ο Χριστός ανέστη εμάθαν μας, αλλά ο παπάς εshιέστην φίλε που τα παλιά! Εγύρεψά τον ξανά εγώ αλλο θκυο-τρεις φορές, είπα του ξανά να βρεθούμεν, να τα πούμε, εν τα φίλοι είμαστε άμα εν μιλούμε; Έκοφκεν μου το χωρίς τρόπο, ποττέ εν ερώταν αν είμαι καλά, ήταν ούλλα για τζιείνον. Ό,τι τζιαι αν του ελάλουν ένιωθα να τον νευριάζω τζιαι να πιάνεται που λέξεις. Είδα τον στο δρόμο, αλλά εβιάζουμουν, θέμας εν έθελα να του μιλήσω. Μετά είπα του το τζιαι πάλε αδιαφορία, ψύχρα. Εχάθηκε. Εν θα τον βουρώ πουπίσω. Εν με κόφτει τι έθελε τζιαι εμφανίστηκε ξανά μετά που 7 χρόνια. Εν ηξέρω γιατί εξενέρωνεν τόσο πολλά μαζί μου, αφού ήμασταν ΜΟΝΟ φίλοι. Έχουμε στόμα να μιλούμε τζιαι όποιος φοάται, έshιει ανασφάλειες τζιαι complex να γυρευτεί αλλού. Εν τζιαι να σας γιάνω ούλλους εγώ. Έτσι εν οι φίλοι; Ποιοι φίλοι; Ξέρω οι φίλοι μιλούν, φκαίνουν, πελλαρίζουν. Όπως τον παλιό εκείνο καλό καιρό...... Εχάθηκε! Στα επόμενα 7 χρόνια, αν είμαι ζωντανή, γιατί φακκώ του τζιαι θκυο-τρία χρόνια τζιαι κκελλάες (αμα βάλω τακκούνια), εννα τα ξαναπούμεν : νομίζει. Εν θα 'μαι τζιαμέ, ούτε για τζιείνον, ούτε για κανέναν! Εχάλασεν τζιείντο μιτσή τζιαι ωραίο πράμα που είχαμε, ό,τι τζιαν ήταν, που είshιεν την ταπέλλα της ΦΙΛΙΑΣ στο κούτελλο: Κόtchινη!

Σοφίες: 
1. Εν υπάρχει φιλία μεταξύ αντρών τζιαι γυναικών, μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις: αν είστε ξαδέρφια, αδέρφια ή όπως τα αδέρφκια.
2. Κουτσοί, στραοί, στον Άγιο Παντελεήμονα. Στη δική μου περίπτωση: Στο Τριολούιν σας. Εshιέξιξιν δηλαδή!
3. H εκδίκηση σερβίρεται πάντα κρύα! Τζιαι η κκελέ σου παταρία, που δουλεύκει μες τα πλοία.
4. Εννα ξεκινήσω να γράφω άρλεκιν, τί λαλείς;
5. Η ζωή μου μοιάζει με ταινία. Θα γράψω τζιαι την αυτο-βιογραφία μου και θα την ονομάσω:"Βιος Αγίων 2, να σου κλάσω τζιαι να φύω!".
6. Οι άνθρωποι εν πολύπλοκα όντα. Άντρες, γεναίτζιες τα ίδια σκατά. Ο ένας καταστρέφει τον άλλον. Ονειρεύομαι έναν κόσμο δικοινοτικής και νοητικής συνομοσπονδίας των δύο φύλων, όπου οι σχέσεις τους θα είναι νόρμαλ, φυσικές, ξεκάθαρες σαν τα απλά μαθηματικά και ειρηνικές!

 Με εκτίμηση και θερμές ευχαριστίες, γιατί μαθαίνουμε που ούλλα σε τούντην ζωή και πρέπει να είμαστε ευγνώμονες,

Τριολούιν aka Ο Θκιάλος που να τους πάρει!