Baby-talk to me!

Αν με ακούσει κανένας να μιλώ στον σκύλο μου, που απέκτησα πρόσφατα, εννα νομίζει ότι είμαι 15 κιλά καθυστερημένη ή πολλά ψυχοπαθής. Αν το σκεφτώ λλίο καλλύττερα, εν πολλές φορές που έπιασα τον εαυτό μου να μιλά τάχα χαριτωμένα ή παιδικά,  μέσα στην καφρίλλα μου - yes, there is this side too - σε χαριτωμένα και ΦΡΟΝΙΜΑ μωρά, ζωάκια, άμα έθελα να γίνει το δικό μου σε συναδέλφους, σε φίλες μου που αγαπώ πολλά, ακόμα και στο έτερον ήμισυ κάθε φοράς. Αν το κάμνετε τζιαι 'σεις, μεν ανυσηχείτε,  πρόσφατη έρευνα έδειξε πως είμαστεν καλά. Πως οι σκύλοι εν τζιαι καταλαβαίνουν ακριβώς τί τους λέμε, αλλά εν τον τόνο της φωνής και το body language ή και την ενέργειά μας αν θέλετε, που καταλαβαίνουν. Κάποιες φορές και κάποιες λέξεις αλλά σημασία έχει ο τόνος της φωνής και τα λοιπά πιο πάνω. Άρα, άδικα κάμνω ολόκληρες συζητήσεις μαζί του... 

Και ο λόγος που το κάμνουμε τούτο τζιαι γινούμαστεν ηλίθια χαριτωμένοι εξηγείται λέει η έρευνα, επιστημονικά.

Λόγος 1: Έχουμε νοητική υστέρηση.  Νιώθουμε high as the sky! Στη θέα κάτι χαριτωμένου και όμορφου αντικειμενικά και υποκειμενικά, εκκρίνουμε ντοπαμίνη τζιαι ο εγκέφαλός μας κάμνει τα δικά του! Επίσης: ό,τι μας ξυπνά το μητρικό και πατρικό ένστικτο ή το ένστικτο του love or bonding, πελλανίσκει άλλες ορμόνες, γνωστές ως "love chemicals", με αποτέλεσμα να πρέπει να εκτονωθούν, έτσι μιλάς καθυστερημένα επειδή νιώθεις όμορφα!

Λόγος 2: Εππέσαμεν που την κούνια που ήμασταν μωρά τζιαι έμεινέν μας brain damage. Είναι συνδεδεμένο με παιδικές αναμνήσεις από τον καιρό της κούνιας. Οπόταν ο,τιδήποτε έshιει να κάμει με αγάπη, στοργή, γούτσου-γούτσου αγκαλίτσες και τέτοια, μας ξυπνάει τις καλές παιδικές μας αναμνήσεις, γι'αυτό και συχνά αποκαλούμεν και τον σύντροφό μας "κτηνό" "μωρό μου" ή τες φίλες μας "ρε μωρό", "κόρη", "αγάπη". Εν μια ένδειξη αγάπης, που έχει να κάνει με παιδικές αναμνήσεις. Κοινώς, παλιμπαιδίζουμεν τζιαι εν οκ! 

Λόγος 3: Είμαστε σημμασιόπουλλοι. Πίανεις σημασία πιο εύκολα, καλή ή κακή. Αποκλείεται να σε αγνοήσουν και το πιο πιθανόν να πιάσεις τζιαι τζιείνο που θέλεις, αν ο άλλος το έβρει εξίσου χαριτωμένο ή έστω pathetic. Γινόμαστε ασυνείδητα χειριστικοί. Γιατί όχι;

Λόγος 4: Σύμφωνα με τη ψυχολογία, είναι ένας τρόπος μεταφοράς συναισθημάτων. Είναι μια ένδειξη αγάπης, τρυφερότητας, όπως θέλεις πε το, που εκφράζεται καθυστερημένα για να εκτονώσεις τα βαθιά καλά σου συναισθήματα, χωρίς να πείς τζιαι πολλά, ιδίως αν έshιεις τζιαι πρόβλημα να εκφράζεις τα συναισθήματά σου λεκτικά.

Είμαι το Τριολούιν, συχνά μιλώ καθυστερημένα του shύλλου μου τζιαι εν οκ!

Τζιαι κάμνω come back, άνοιξα τζιαι τζιείνην την πόρτα επιτέλους: όπως το shίshιν!

Κατοικίδια

Τί εννοείς γιατρέ μου, δεν ήμουν φυσιολογικό παιδάκι όταν ήμουν μικρή λόγω της επιλογής των κατοικιδίων μου; Ή μάλλον μήπως θέλεις να πεις, πως ήμουν πιο έξυπνο παιδάκι από τα άλλα; Εντάξει, εναλλακτικό, ιδιόρυθμο, αλλά όι τζιαι μη φυσιολογικό.......

Το πρώτο μου κατοικίδιο ήταν ένας κόκορας. Ναί, κόκορας, με λειρί! Αγαπούσα τα ζωάκια που μωρό, έτσι σε κάθε επίσκεψή μου κάπου, σε μια φάρμα, σε ένα κοτέτσι, κατέληγα πάντα με κάτι στο χέρι. Συνήθως, όπως και όλα τα ζώα μέχρι σήμερα, αυτά με διαλέγουν και 'γω ή υποκύπτω και τα κάνω δικά μου - αναλαμβάνοντας τις ευθύνες μου, ή απλά παρακάμπτω..... 

-Υπονοείς κάτι Τριολούιν; 

-Ναί!

Που λαλείς, τούντον κόκορα είχα τον που κοτοπουλάκι, εβούραν με που πίσω που την πρώτη φορά που ειδωθήκαμε στη φάρμα του κύριου Πάμπου. Ήμασταν πολύ καλοί φίλοι, ένα σκατό εγώ να βουρώ με τα φουστανούθκια μου 'πόξω στην αυλή τζιαι να με τρέshιει που τα πισώ, εκάμνα χάζια, όι να παίζουμε χωστό - αλλά πάντα έβρισκά τον..... τέλος πάντων, αγαπούσα τον πολλά. Ώσπου άρκεψεν να μεγαλώνει τζιαι έπριζεν τη γειτονιά. Εγώ ένα πράμα να μεν τον άκουα..... Είχα το που τότες να λιποθυμώ στον ύπνο! Επίσης, άρκεψε να τσιμπά και να επιτίθεται ανελέητα σε όλα τα παιδάκια που έρχονταν σπίτι μας, ακόμα και τον μικρό μου αδερφό και κυρίως τον κύρη του σπιτιού. Εν τον επήαινε τίποτε! Μια μέρα που ήρτα που το σχολείο, έσυρεν με τζιαι χαμέ ο Νικόλας τζιαι επιτολοόυσαν τα γαίματα τζιαι έκλαια πολλά, εκάτσαμεν να φάμε. Εν μου εμύριζεν καλά το φαί..... Λαλεί μου ο παπάς μου: "Εν κοτόπουλο, γιατί εν τρώεις;"....... τζιαι απαντώ του εγώ: "Αφού εν κοτόπουλο, γιατί εν κρασάτο;" Εκούντησα το πιάτο πάνω του, εφκύκα στην αυλή τζιαι εγύρεψά τον. Έμπηξα ένα κλάμα με παουρκές...... που εν έτζισεν κανένας στο φαί! Επήεν ζάφτιν ο πετεινός! Έκαμα μιαν εφτομάν να φάω φαί μαϊρευτόν τζιαι να ξαναμιλήσω του παπά μου!

Το επόμενο μου πετ ήταν ο Βρασίδας, έννα μαννόψαρο που μου εκάμαν δώρο. Εν μ'αρέσκουν τα ψάρκα, ανακαtchιώ τα, εννοώ η υφή τους τζιαι που σπαρταρούν.... πλας εν εμπορούσαν να παίξουν μαζί μου! Απλα εκοίταζά τα μες το νερό, ονειροπολούσα τζιαι εδιερωτούμουν αν σκέφτουνται τζιαι εντα ωραία η αίσθηση να κολυμπάς τζιαι να 'σαι στο νερό..... Ήταν ένα χρυσόψαρο, που ενόμιζε ήταν καρχαρίας! Πιο μιτσί που τα δάκτυλά μου τζιαι η γυάλα του καλή τζιαι μέτρια σε μέγεθος. Αλλάξαμεν του εκατόν γυάλες, πάντα έπαιρνεν φόρα τζιαι εκουτούλλαν. Μια φορά επήρεν φόρα τζιαι έπαθεν διάσειση τζιαι ετίναξέν τα! Ίσως αυτοκτόνησε που το όνομα, αλλά έμοιαζε με Βρασίδα αφού!Ελυπήθηκα, αλλά όι πολλά. Το επόμενο ψάρι δώρο που επήρα που τες αμπάλατες τες θείες μου, εκανόνισά το με τον αρφό μου! Επροσέξαμεν ότι ό,τι του έβαλλες έτρωεν τζιαι εφούσκωνεν. Έτσι, ώντας μικροί πειραματιστές, με leader τον αρφό μου, εβάλαμέν του ούλλην του την τροφή μέσα στο νερό, εκόψαμεν τζιαι σαλάτα τζιαι εσύραμέν τα ούλλα μέσα. Το κοιλιόδουλο αυτό ψάρι, έφαεν ώσπου τζιαι έσπασεν το στομάshι του τζιαι άνοιξεν που κάτω....τζιαι εμείς εκάτσαμεν τζιαι επαρακολουθούσαμεν όλη την διαδικασία με τρόμο και αγωνία, ίσως και με μια ασυνείδητη χαρά. Μετά εκλαίαμεν τζιαι οι θκυό που τύψεις!

Επιάνετε τζιαι 'σεις λιμπούρους που τες φωλιές τους τζιαι εβάλλετέ τους να μαλλώνουν τζιαι να βάλλετε στοιshήματα ππιριλιά, κάρτες ή αυτοκόλλητα; Εν ηξέρω γιατί ήμουν σαδίστρια τότε - εγώ και άλλα παιδάκια - ίσως φταίει το πρώτο τραύμα κατοικιδίου, ίσως ότι ήμασταν περίεργοι τζιαι έτσι εμαθαίναμεν θέμας πράματα, αλλά έτσι σίουρα εκτίμησα τη φύση, τη ζωή, ούλλα τα πλάσματα στον κόσμο, τζιαι εν εξαναεπείραξα ποττέ τίποτε τζιαι κανέναν που τότες! Κάθε άλλο, αγάπησα τζι'άλλο τα ζώα τζιαι τζιείνα αγαπούν με πολλά, τόσο που εν εξανάβαλα στο στόμα μου ζώο!

Τζιαι τα υπόλοιπα μου ζώα ήταν: κάττος (ένας τζιαι μοναδικός), σκύλοι (German Shepherd, 2 πατσαβουρέξ αδέσποτα, Boxer, Akita), λιμπούροι, μεταξοσκώληκες, μαρτούθκια, αδέσποτος παπαγάλος ..... Εμεγάλωσα με ζώα και με όλα τα συναισθηματικά, ψυχολογικά, αναπτυξιακά, κοινωνικά και εκπαιδευτικά benefits που προσφέρουν τα κατοικίδια σε ένα παιδί. Μετά: χελώνα, αράχνη, σκύλος, άλογα, άντρες..... μια χαρά φυσιολογικό παιδί! 

Άρα δεν έχει να κάνει γιατρέ μου με την επιλογή των κατοικιδίων.  Γιατί αν δεν σου κάνει ένα κατοικίδιο, το πας πίσω, το πουλάς, το χαρίζεις .... το σκοτώνεις. Έχει να κάνει με τις συνδέσεις που κάνεις με αρνητικά γεγονότα και κολλάς, για διάφορους λόγους! Οπόταν, όταν τα λύσεις όλα μέσα σου, μια χαρά είσαι και προχωράς!

Εμπειρία Ζωής

Πρέπει να σας πω την εμπειρία μου, θα καταλάβετε γιατί!

Η μια από τις πολλές μου κουμπάρες θα γεννούσε και λόγω πολύ σοβαρών προβλημάτων που αντιμετώπιζε, ζήτησε από εμένα ως αδερφική της φίλη και νονά του πρώτου της τέκνου, να παρευρεθώ μαζί της την ώρα που γεννά, να της κρατώ το χέρι, το πόδι, ό,τι προκύψει λοιπόν, σ'αυτή τη δύσκολη στιγμή. Ως γνωστόν, εκτελώ τα κουμπαρικά μου καθήκοντα σε άριστον βαθμό (είμαι κουμπαρόσπασμα) αλλά και κουμπάρα να μην ήμουν, όταν ο άλλος ζητά εσένα να είσαι παρών σε τέτοια σημαντική και προσωπική στιγμή, δεν λέει να αρνηθείς. Oξά;

Βέβαια είχε τις επιφυλάξεις της φοβούμενη ότι με τις αντιλήψεις που έχω περί μητρότητας και τέτοια, συν ότι χέζομαι τρομακτικά τους γυναικολόγους σε σημείο να τους αποφεύγω όπως αποφεύγω το λιβάνι ότι: (1) Δεν θα θέλω με καμία πουτάνα δύναμη να γίνω μάνα  (2) Θα βάλω Χ σε όλους τους γιατρούς που ξεκινούν από "γυναικο" και θα πάθω κάτι καμιά μέρα και δεν θα γνωρίζω τον λόγο (3) θα λυποθυμήσω από το θέαμα ή από τον φόβο μου, από το μαιευτήριο να καταλήξω στο νεκροτομείο, στην κηδεία μου να με κάψουν, να παίζει το "Show must go on" και ούτω καθεξής......

Από την άλλη, και λόγω καταστάσεων, δεν ένιωθε τόσο άνετα μαζί με κάποιο άλλο πρόσωπο, συν του ότι ξέρει το πάθος μου για εχγειρήσεις, την ψυχραιμία μου σε παροχή πρώτων βοηθειών, το αστείρευτό μου χιούμορ ακόμα και σε ώρες που δεν αρμόζει των περιστάσεων και τις ψυχολογικές, φιλικές και πνευματικές μου ιδιότητες. Τέλος πάντων, έγινε! Το έζησα και αυτό!

Δεν έχω λόγια να σας περιγράψω τις εικόνες ή εστω τα συναισθήματα που ένιωσα! Έχω να σας πω ότι μύριζε σαν κρεοπωλείο! Καλά, θα σας πω! Η γέννα ήταν φυσική και κανονική, χωρίς επιπλοκές. Το μουννοδοχείο γίνεται τεράστιο: σίκλα! Τα αίματα και τα υγρά ρέουν ασταμάτητα, πιο messy επέμβαση πεθαίνεις! Τί δάκτυλα, τί ψαλίδια και τί λαβίδες μπαίνουν εκεί που φαντάζεσαι, δεν φαντάζεσαι! Ο πόνος αρκετός και πολύ υποκειμενικά ανεκτός! Το σπρώξιμο και το πόβγαλμα του χεριού μου που τσιλλά, σφίγγει, τραβά, ακκάννει η γεννούσα, απίστευτο! Ως τη στιγμή που σφίγγεται τελευταία φορά και ένα μαύρο μωρό ξεπροβάλλει και με πίεση εκτινάσσεται στην κυριολεξία μέσα στη λάντα με τα αίματα και λοιπά υγρά. 

Με το πρώτο κλάμα, απλά έκλαψα με λυγμούς, φίλησα τη φίλη μου και έβαλα το κεφάλι μου δίπλα στο δικό της (όπως στα έργα). Έκοψαν τον ομφάλιο λώρο και βγάλανε τον σάκο. Ένα από τα αστεία μου ήταν να κάμουμε shιεφταλιές με αυτόν. Ήρτεν της να με πνίξει με τον ομφάλιο λώρο, γιατί εβασανίζετουν να γελά τόσες ώρες στον πόνο της. Την έραψαν λευκαρίτικα. Μας έφεραν το μωρό που άσπρισε! Τα ξέχασε όλα! Ήταν τόσο χαρούμενη, τόσο ανακουφισμένη, είχε στην αγκαλιά της ένα πανέμορφο και υγιέστατο παιδί, το οποίο αμέσως το μπαγάσικο άνοιξε τα μάτια του και ανταποκρινόταν στις φωνές μας με ήχους και "χαμόγελα".  Μέσα μου έπαιζε το "Amazing" των Aerosmith non stop και σκεφτόμουν πως ίσως να βάφτισα το λάθος παιδί. Οξά;
Μέσα μου γεννήθηκαν τόσα πολλά που αγνοούσα ότι υπάρχει έστω η παραμικρή πιθανότητα να. Πιχι: Να μάθω και 'γω να ανοίγω τα πόδια μου στον ειδικό γιατρό και να ανέχομαι το ψαχούλεμα με μητρομήλη και λαβιδοτέτοια για το καλό μου. Να μάθω πόσο τέλεια είναι η φύση μας, αν όλα πάνε φυσιολογικά....πώς στο καλό το μωρό ξέρει να πάρει θέση και θέλει να βγεί (;) τί μηχανισμός υπάρχει (;) και γαμώ τα ένστικτα! Να μάθω να αντέχω τον πόνο.... πόσο ψύχραιμη και κιουρία ήταν η φίλη μου, έστω αν ξαναγέννησε με καισαρική και πόσο όμορφη ήταν, έλαμπε, παρ'όλη την ταλαιπωρία  ........ εγώ ίσως να γινόμουν ρεζίλι, σίουρα ήταν να ξετίμαζα! Υπάρχουν θαύματα, γιατί εν εξηγείται αλλιώς πως η μάνα ξεχνά τον πόνο αμέσως και πόση μαγική εν η στιγμή που παίρνει το μωρό της αγκαλιά για πρώτη φορά! Γεννήθηκε ο Hannibal Lecter μέσα μου, καλάν η ιατρική. Δεν λιποθύμησα, ούτε ζαλίστηκα, ούτε φοβήθηκα λεπτό! Κάθε άλλο έβλεπα καλά-καλά και βοηθούσα τον γιατρό. Μου είπε πως χαραμίστηκα και πως κάνω για χειρούργος. Επήρα πάνω μου! Έξερα τζιαι τα εργαλεία τζιαι εποτάβριζά τα. Τέλος, ανακάλυψα ότι έχω μητρικό ένστικτο! Όχι μόνο δεν φοβήθηκα, αλλά ζήλεψα! Θέλω και 'γω κάποτε, κάποτε βρε παιδί μου να βιώσω αυτήν την εμπειρία, να βγάλω από μέσα μου ένα πλάσμα και να είναι δικό μου. Ακούεται λλίο scary έτσι που το γράφω, αλλά αλήθκεια σας λαλώ έτσι εμπειρία δεν υπάρχει στον κόσμον ούλλον! Τα άλλα ούλλα θα έρτουν από μόνα τους, πέστε το και στη Βεατρίκη!

Βγήκα από το σφαγείο χαρούμενη, να ανακοινώσω στους παππούδες και λοιπούς συγγενείς τα χαρμόσυνα νέα. Τα πόδια μου έτρεμαν. Φορούσα τα ίδια ρούχα με τον γιατρό. Με σταματά μια γυναίκα:

- I want to take my baby into my room, is it ok nurse?

- I'm not a nurse, I'm a doctor honey. Let me ask a nurse about it! 

(Πάντα έθελα να το πω τούτο τζιαι αν έχω αϊπιν πε μου!!!!)

Κουραμπιέδες

- Ρε φιλούιν μου, εβούττησες μέσα στην κόκα στους κουραμπιέδες τζιαι ήρτες μου ολόασπρος τζιαι hyper να κάμεις μάθημα;
- Ναί κυρία, πώθεν το εκατάλαβες;

- Αν το'βρεις! Εν σε κανεί η φυσική υπερκινητικότητά σου, ήρτες μου τζιαι ντομπαρισμένος. Τζιαι γαμώ το μάθημα σήμερα! Ε, φαίνεται μάνα μου! Έλα καθρέφτη να δεις.
- Χαχαχα...... κυρία ένταλως είμαι έτσι;
- Κυρίκshικshιν τζιαι οκτωβρούες! Πάμε στην τουαλέττα να σε ποτινάξω τζιαι να πλυθούμε, να μεν κάμεις τα βιβλία σου μαύρα τζιαι σκοτεινά!
- Άσπρα κυρία!
- Ζαχαρένια τζιαι να σου τα ταίσω πέρκει μάθεις τίποτε τζιαι να κολληtchιάσουμεν!
- Εβούραν η μάμμα μου να πάει στο Jumbo, είshιεν κίνησην πολλή τζιαι απλά εφώναζέν μου, εν επρόλαβα να καθαριστώ.
- Εν πειράζει μάνα μου, ήταν για να γελάσουμεν, να σε καθαρίσω θκυό ππαλιές!
- Επήρα τους πούλουκκους μου στους φτωχούς σήμερα!
- Μπράβο Casper μου, you are a friendly ghost!
- Έχουμεν χάζι σήμερα!
- Εν οι κουραμπιέδες που φταίν! Επήρες τζιαι τίποτε άλλο στους .... φτωχούς;
- Όι, έπρεπε να πάει η μάμα μου Jumbo να μου πιάσει  Nerf τζιαι Furby, που εννα μου φέρει ο Άγιος Βασίλης τζιαι πράματα για το σπίτι μας.
- Ποιοι εν οι φτωχοί, ξέρεις;
- Εν κάτι μωρά στο σχολείο που εν πολλά φτωχά, εν έχουν παιχνίδια.
- Φτωχοί αγόρι μου στη μπούγκα, εν οι άνθρωποι που εν έχουν να φαν, εν έχουν γάλα τζιαι ψωμί, τα ψυγεία τους εν όφκερα τζιαι η ηλεκτρική έκοψέν τους το ρεύμα. Εν έχουν σόπα σπίτι να βράζουν. Εν τρων το μεσημέρι, για να φαν τα κοπελλούθκια τους. Εν μπορούν να παν στο Jumbo να αγοράσουν παιχνίθκια τζιαι πράματα για το σπίτι τους, εν τους κόφτει να στολίσουν τζιαι να στολιστούν. Θυμάσαι τη συμμαθήτρια σου που ελιποθύμησεν στο σχολείο;
- Τη Βουλγάρα;
- Όπωθθεν θέλει ας ήταν. Τελικά ελιποθύμησεν που την πείνα, γιατί το σάντουιtch που της εδίαν το σχολείο, εφύλαέν το για τη μάμα της, που εδούλευκεν πολλές ώρες τζιαι εν έτρωεν τίποτε.
- Είπεν μας το μετά η δασκάλα. Αν το'ξερα ήταν να της δώκω ένα κουραμπιέ που έφερα να κεράσω τη δασκάλα μου! Εσταμάτησε να έρκεται σχολείο τωρά!
- Τί να σας πει; Ότι πεινά; Ότι η μάνα της εν μόνη της τζιαι δουλεύκει μέρα-νύκτα τζιαι εν έχουν φαί στο σπίτι, όταν εσείς μιλάτε για το καινούριο σας I-Pad τζιαι μαλλώνεται για σβούρες με τέρατα; Τζιαι είπα σου να μεν ανταλλάξεις τζιείνην την σβούραν με τον δαίμονα πάνω, ήταν η αγαπημένη μου!
- Αντάλλαξά την με 3 σβούρες τζιαι έναν πάτσο τζιείνην!
- Πάλε καλά! Ξέρεις ότι στα παλιά τα χρόνια, οι άνθρωποι επειδή εν είχαν λεφτά, είshιεν πολέμους τζιαι πείναν, εν είχαν ζαχαρωτά τζιαι κουραμπιέδες; Ετρώαν μόνο κάθε Χριστούγεννα τζιαι Πάσχα καρόττα τζιαι γλυκοπατάτες, που ήταν βουττημένα σε πάγο, περασμένα σε ξυλούιν.

- Γιάξ!
- Ήταν πολλά χαρούμενα! Όσοι είχαν τζιαι ζάχαρην, εβουττούσαν το καλήν ώρα, όπως εβούττησες εσύ στους κουραμπιέδες. Φτωχοί στην καρδίαν είμαστε εμείς, που εν ικανοποιούμαστεν με τίποτε, που νοιαζούμαστε για βλακείες τζιαι η έννοια μας εν το Jumbo, τα στολίθκια, τα φαγιά τζιαι τα δώρα.
- Δηλαδή τα πουλουκκούθκια που εν έθελα, εν ήταν καλά;
- Ήταν καλά, αλλά κανένας εν χορτάνει με τα πουλουκκούθκια. Εσύ πόσους κουραμπιέδες έφαες πριν έρτεις;
- 5!
- Φάουσαν! Θέλεις να γίνεις πλούσιος;
- Καλό!
- Καλάθκια! Άκου καλά τζιαι θα'σαι ο αρχηγός! Θα κάμουμε μια λίστα με όσα μωρά που ξέρουμεν που εν "φτωχά", όπως λαλείς, τζιαι θα γίνουμε Άγιοι Βασίλιδες! Θα νεκατώσω τζιαι κάτι ιδρύματα που ξέρω τζιαι θα τους κάμουμε Χριστούγεννα. Μέσα;
- Ναίαιαιαιιιι! Εννα με φορεί η καμινάδα;
- Ας μεν έτρωες τόσους κουραμπιέδες! Άκου καλά! Εν θα ντυθούμεν Άγιοι Βασίλιδες που τα καλά, ούτε εννα πάμε που την καμινάδα. Θα μαζέψουμε τρόφιμα, παιχνίθκια, ρούχα τζιαι θα πληρώσουμε το ρεύμα, με τη βοήθεια του μεγάλου Άγιου Βασίλη. Εσύ θα μου δώκεις κάποια ονόματα τζιαι θα βοηθάς στο πακεττάρισμα τζιαι στο κουβάλημα. Θα φάεις αλλό κανέναν κουραμπιέ τζιαι εννα σώννεις. Πάω να το πω στη μάνα σου.
- Θκύο κουραμπιέδες!
- Όσους θέλεις λεβέντη μου!
- Τζιαι μάθημα;
- Ποιος το shιέζει το μάθημα. Τούτον εν το μάθημά σου σήμερα!

Ωδή στη Λεμεσό

Όι εν έγινε κάτι τραγικό στη Λεμεσό .... πάλε, δαμέ έναιν μπλογκ δημοσιογραφίας.

Πε τζιαι να πεις, έπεισες με ατιμούτσικο, να σου γράφω πιο δικά μου πράματα τελευταίως. Για να δεις ρε πόσο φρόνιμο σατανούιν είμαι τζιαι κρόννουμαι ..............

Να σου πω την αλήθκεια, είμαι drama queen τελευταίως, πέρκει πιάω τζιαι 'γω κανένα Όσκαρ πριν τα συνάξει τζιείνη η πούττα η Malificent. Εν το φεγγάρι, εν η αζούλα τζιαι το αμάτι τους στον κώλο τους, εν ο τρόπος ζωής μου που εν πολλά δύσκολος, εν η ίδια η ζωή που πάντα τα'χει μ'άλλον, εν λλιο που ούλλα ...... οι συγκυρίες ανάγκασαν το Τριολούιν σου να μετακομίσει Λευκωσία!

Θέλω να σου πώ πως έγινα η Άννα η Βίshιη : Παραλύυυυω, σαν να πηγαίνω πρώτη μέρα στο σχολείο .......  Ά-γαπησά την που καρκιάς άμμα ενκαι χά-ρηκάαα την ......... Μα θέλω να ξερεις πως για σέεενα είμαι σκόοοονη με χώμα ...... Αμόρε αμόρε, ναί μωρέ ..... Τριολούιν Πυξ- Λαξ  : Ο καφές μου - Πόκα - έχει κρυώσει και το ράδιο ττάππον στη διαπασό, τώρα για μέρες .......... Βασίλης Παπακωνσταντίνου: Φεύγουν καρά-βια στο γυαλό και ΄γω τους γνέφω στο καλό ....... Φωτιά που ανάβει η ματιά σου hasta siempre Lemeso-οοοs ......... Kωστάκης Κωσταντίνου και πάσης Κύπρου:  Να σε πάρω στο Αφχανιστάν, μες το Κουρδιστάν, μες το Πακιστάν, στο Τουρκμενιστάν, στο Ταjικιστάν, στο Ουσπεκιστάααααν ......... Έβαλά το στην αμπούστα, γάλατά τζιαι αναράες τζιαι χαλλούμια τζιαι τυρκά .... ετάισά τα στους κάττους της γειτονιάς .... άσε που βαρκούμαι τα μάλα τες μετακομίσεις τζιαι τα συγυρίσματα, έρκουνται τζιαι τα Χ-μας τωρά ....  Χέσμας, όμως!

"Εν τζιαι η Λευκωσία καλή ρε Τριολούιν, ένταλως κάμνεις έτσι;" Κάμνω όπως θέλω εντάξει; 

Εν καλή τζιαι η Λευκωσία, όπου με πάρεις κάμνω είπα σου, αλλά έχω δικαίωμα να θρηνήσω!

Τζιαι κόρη Λεμεσός; Εμείς οι θκυό εν ετελειώσαμεν! Εννα ξανάρτω κάποτε τζιαι θα μείνω. Προς το παρών άρπα κώλο με δουλειά, να σε θωρώ να με θωρείς τζιαι πίσω στην αμπούστα! 

Λούση, της κόκκινης λάμπας

Εκεί που εσείς γιορτάζετε το έθνος και τον αγώνα για την ελευθερία, θυμήθηκα μια ιστορία:

Γνώρισα τη Λουκία έξω από το σπίτι στο οποίο εργάζεται ως πόρνη, στην παλιά Λευκωσία.

Πολλά μπουρδέλα γύρω με κόκκινες λάμπες, στα παλιά παρακμιακά σπίτια της παλιάς Λευκωσίας; σουρεαλιστικές εικόνες Decadence, που θυμίζουν άλλη εποχή.

Έβλεπα κόσμο να πειράζει διάφορες κοπέλες που κάθονταν μέσα στα σπίτια με τις κόκκινες λάμπες, οι περισσότεροι τους φώναζαν από τα ακριβά τους αυτοκίνητα «λετσιά» και «σκατοπουτάνες», ενώ τις έγδυναν με λάγνα μάτια, πιθανόν να ήταν και πελάτες ή νεαροί που έσπαζαν πλάκα. 

Περπατούσα να βρώ το καφενείο Πινέζα και κατέληξα στο Χαράτσι, μην ρωτάτε πώς και στο τέλος κατέληξα να περνώ έξω από την πόρτα ενώς μπουρδέλου. Χάθηκα, εκνευρίστηκα και άργησα πολύ, με πείραζαν κι εμένα στο δρόμο και με έπιασε μια αγοραφοβία ανεξήγητη, έτσι πήρα τηλέφωνο. Καθώς μιλούσα, πετάκτηκε μια φωνή και με πολύ καλή διάθεση, μου εξήγησε πού είναι η Πινέζα: παραδίπλα. Ήταν μια κοπέλα που καθόταν έξω από την πόρτα στο πλάι του δρόμου, σε μια πλαστική καρέκλα. Έκλεισα το τηλέφωνο και μου είπε πως φαινόμουν πολύ συχγισμένη και αγχωμένη και ήθελε να με ηρεμήσει. Σηκώθηκε και περπάτησε μαζί μου και με καθοδήγησε.  Μου μιλούσε πολύ ευγενικά και πιάσαμε και κουβέντα. Μου έκανε εντύπωση που μια πόρνη ήταν τόσο ευγενική και βοηθητική, σε αντίθεση με τους περαστικούς που σχολίαζαν και πείραζαν ό,τι περπατούσε ή έβλεπαν, λες και έκαναν σαφάρι στη μπουρδελοζούγκλα. 

Όταν τελείωσα τα ποτά, πήγα πίσω να της μιλήσω. Μου άρεσε η εικόνα της, η αύρα της. Κάναμε χειραψία, είχε ζεστά χέρια και ήταν γλυκιά. Μιλούσαμε για άσχετα. Οι περαστικοί σχολίαζαν και τους άκουγες:«τί γυρεύει αυτή με μια πόρνη», κάποιοι άλλαζαν και πορεία μην περάσουν από το μπουρδέλο και έριχναν ματιές απαίχθειας και χλευασμού. Τς τς τς...... ήταν ο ήχος που άκουγα για 10 λεπτά για την «κατάντια» μου. Της ζήτησα να τη φωτογραφίσω, της είπα ασχολούμαι με την εικαστική φωτογραφία και κάνω έκθεση και πρόθυμα δέκτηκε, χωρίς ανταμοιβή, χωρίς να κρύβει το πρόσωπό της, χωρίς ιδιοτροπίες, χωρίς φόβο. Μου είπε :«Θέλω να σε βοηθήσω! Προτιμώ το Λούση όμως!».

Στη φωτογράφιση, δεν έλειπαν τα σχόλια και τα πειράγματα από τους περαστικούς : «Δε την πουτάνα που έγινε φωτομοτέλλο», «Λέτσα, ξυμαρισιά θέλεις τζιαι φωτογραφίες τζιαι ποζάρεις γαμώ το» και άλλα πολλά.  Τς τς τς ..... ήταν ο ήχος που άκουγα για 20 λεπτά για την άλλη μου «κατάντια».  Ένιωθα  τόσο θυμό που κοκκίνιζα, λες και έβγαζα καπνό απ’τα ρουθούνια. Κάθε φορά που πήγαινα να μπινελικιάσω κάποιον περαστικό, πεταγόταν η Λουκία και απαντούσε με χαμόγελο:  « Να 'σαι πάντα καλά αγόρι μου – να 'σαι πάντα καλά κορίτσι μου, να πας στο καλό» και ένιωθα τόσο μικρή μπροστά της.

 Δεν την ρώτησα ποτέ για την ιστορία της και πως κατέληξε σε αυτό το επάγγελμα, αν ήταν επιλογή της ή αν την ανέγκασε κάποιος. Δεν ζήτησε ποτέ βοήθεια. Δεν μου παραπονέθηκε ποτέ για τίποτα. Δεν ρώτησα από σεβασμο, γιατί δεν είχα το δικαίωμα.

Lucy, the red light woman - 2013

Αυτή είναι η Λούση, μια 63 χρονη γυναίκα που εργάζεται ως πόρνη, στο σώμα μιας 25χρονης. Χαιρετά και βοηθά  τους περαστικούς χωρίς αντάλλαγμα, έχει τρόπους, καλοσύνη και υπομονή: ανθρωπιά με μια λέξη, μια αξία που εμείς χάσαμε από καιρό!

 Την ανθρωπιά πότε θα την γιορτάσουμε;