Thursday, 27 August 2009

Τρέλα


Τί είναι η τρέλα; Μπορεί κάποιος να την ορίσει; Θα σας πώ τί είναι η τρέλα όπως την βλέπω εγώ μέσα απο τα μάτια ανθρώπων που με κοιτάνε καθημερινά με το βλέμμα κενό αλλά ταυτόχρονα με ένα βλέμμα που λέει πολλά, αντιφατικό. Αύτο είναι. Να ζείς σε μία συνεχή αντίφαση, της χαράς και του πόνου, της αλήθειας και της ψευθαίσθησης, της αλλοτροίωσης και της ισχυρής ατομικότητας.

Το ερώτημα είναι αν είναι επιλογή να ζείς σε μια κατάστασης τρέλας ή αν είναι εντελώς ανεξέλεγκτο. Και εξηγώ: Δεν είναι επιλογή σου να γεννηθείς τρελός ή με νοητική υστέρηση, ούτε επιλογή σου να βιώσεις τραυματικές εμπειρίες που να σκοτώσουν τον ψυχισμό σου. Και απλά: δεν είναι επιλογή σου να ζήσεις πόλεμο, βασανηστήρια, βιασμό ή βιασμούς, σεξουαλικούς και μή, απόρριψη, εκγατάληψη, απώλεια ή απώλειες, φρικτά θεάματα, αιμομιξίες, εξαναγκασμό, υπερβολική αυστηρότητα, να τρώς ξύλο μέχρι να βλέπεις αστεράκια κλπ. Και εκεί που όλοι αρνούνται την ευθύνη, έρχεται σε σένα η υπέρμετρη συναίσθηση να πάρεις την ευθύνη και να σωπάσεις! Παίρνεις μια απόφαση να ζείς και να υπάρχεις όπως εσύ θέλεις: αύτο δεν κάνουν όλοι; Και νιώθεις την απίστευτη άρνηση των άλλων να δεκτούν αυτήν σου την απόφαση , αυτήν σου την ιδιαιτερότητα. Δεν έκανες κάποιο έγκλημα, δεν έβλαψες κανένα, ίσως τον εαυτό σου. Και σύ γελάς γιατί ξέρεις.... Και οι άλλοι σε κοιτάνε παράξενα, γιατί δεν ξέρουν. Σε παίρνουν στον τρελλογιατρό και σου δίνει φάρμακα, σε βάζουν στη στενή γιατί η άρνησή σου για υποταγή ενοχλεί, σε επικυρήττουν επικίνδυνο, σε βάζουν κάτω απο ηλεκτροσόκ και σου περνάνε ζουρλομανδία. Και εκεί χάνεις το παιγνίδι. Παλεύεις να αποδείξεις στον εαυτό σου και στους άλλους την ταυτότητά σου, την ακαιραιότητά σου και την υγεία σου. Σε εξαναγκάζουν να αναθεωρήσεις ότι πιστεύεις για τον εαυτό σου και να το αποδείξεις! Πρέπει να πιστέψεις ότι πιστεύουν οι άλλοι για σένα για να πάψουν να σε θεωρούν τρελό.

Όμως τα φάρμακα δεν σε αφήνουν, οι παραισθήσεις μεγαλώνουν, η εξάρτησή σου δυναμώνει, τα θέλεις, τα έχεις ανάγκη. Σε ηρεμούν, σε αδρανούν, σε κοιμίζουν. Αρχίζουν οι επιπτώσεις στην εμφάνισή σου, χάνεις ή βάζεις κιλά, πέφτουν τα μαλλιά σου, σαπίζουν τα δόντια σου, μαυρίζει το κορμί σου απ' τις βελόνες. Ποιο το νόημα να περιποιηθείς τον εαυτό σου, αφού η κόλαση σου δεν τελειώνει; Αποσύρεσαι. Παρακαλάς να πεθάνεις, κάνεις απόπειρες, γελάς εκεί που δεν πρέπει, λές ασυναρτησίες, κάποτε το αντιλαμβάνεσαι, κάποτε όχι......δεν σε νοιάζει. Ακόμα και έτσι, φτίαχνεις έναν κόσμο που κανένας δεν καταλάβει και είναι μόνο δικός σου. Και έτσι στο τέλος, είσαι και πάλι χαρούμενος με την ετικέτα του τρελού, κρύβοντας τα μυστικά του πόνου σου κάπου βαθιά! Ο γυρισμός είναι για τους παραπάνω κάτι ανεπύτευφκτο.

Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πραγματικά, κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει πρακτικά, κι αν μπορεί, δεν μπορεί πάντα και συνέχεια! Αύτο που μας λείπει είναι η αγάπη, που μόνο αύτη μειώνει τον πόνο και τη θλίψη. Τα επαγγέλματα αυτά είναι δύσκολα και δεν ξέρω αν γίνομαι αντιληπτή και όχι παρεξηγήσιμη, αλλά δεν με ενδιαφέρει. Υπάρχουν και επικίνδυνοι "τρελοί" το γνωρίζω, που χρειάζονται τον τρελλογιατρό για να απομονωθούν. Υπάρχουν και άτομα που τρελλάθηκαν από δικά τους λάθη ή κατ'επιλογήν καταστάσεις και οδηγήθηκαν στο σκότος, πάλι δεν λέω. Κάποτε είναι και ο συνδυασμός γενετικού παράγοντα με περιβάλλον και ψυχολογικές καταστάσεις.  Αλλά και πάλι υπάρχει απόλυτη θεραπεία;

Δεν αναφέρομαι σε αυτούς που διέπραξαν κάποιο έγκλημα, αυτοί κατά την άποψη μου θα'πρεπε να είναι φυλακή και όχι στα τρελάδικα. Και αν υπάρχει ψυχολογιοποίηση κάποιου εγκλήματος, μπορεί ο τρελλογιατρός να κάνει βίζιτες και στη φυλακή. Μήπως οι "τρελοί" να κρύβουν ένα υπερφορτωμένο συναίσθημα που δεν βρήκαν κάποιον να το χαρίσουν, κάποιον να το δεκτεί και να το καταλάβει την συγκεκριμένη στιγμή απελπισίας και τότε απλά το αποσύρουν και αποσύρονται μαζί; Μήπως η τρέλα είναι μια επιλογή άμυνας απέναντι στη σκληρή πραγματικότητα;

Εύχομαι να σταματήσει ο πόνος στις καρδιές αυτών των ανθρώπων και μια μέρα να ζήσουν πραγματικά ελεύθεροι!  Ο κάθε άνθρωπος τελικά έχει τα δικά του όρια και τη δική του πραγματικότητα, ποιος είναι άξιος να τα κρίνει αυτά;

Αφιερωμένο στους ασθενείς που είχα μέχρι τώρα και στους ανθρώπους αυτούς που είδα στα ψυχιατρεία. Αφιερωμένο σε αυτούς που τρέλαναν ή έμπασαν άλλους ανθρώπους στην τρέλα από κακία, αρρωστημένο πάθος και μίσος, αφέλεια, άγνοια ή εθελημένη σιωπή. Αφιερωμένο στους ψυχιάτρους, ψυχολόγους και λοιπούς φροντιστές υγείας........ Χαίρε τρέλα αγιάτρευτη!

10 comments:

Ουφ! said...

"Αύτο που μας λείπει είναι η αγάπη που μόνο αύτη μειώνει τον πόνο και την θλίψη"

δυστυχώς είναι κάτι που δεν αγοράζετε με χρήματα και όλο και περισσότεροι αρνούνται να την χαρίσουν!

πολύ όμορφο ποστ άνκαι μελαγχολικό.

Anonymous said...

qa aq qw wq ws sw we ew ed de er re rf fr rt tr tg gt ty yt yh hy yu uy uj ju ui iu ik ki io oi ol lo pl lp as sd df fg gh hj jk kl zx xc cv vb bn

Διάσπορος said...

Όχι, δέν υπάρχει επιλογή στην σχιζοφρένεια αλλιώς δέ θα ήταν. Αλλά νομίζω υπάρχει ελπίδα. Σήμερα σε πολλές περιπτώσεις βοηθούν τα φάρμακα οταν χορηγούνται απο καλό γιατρό. Με ψυχοθεραπεία επίσης. Ξέρω άτομα που το παλεύουν, τους νικά κάποτε και το νικούν.

Είχες σκέψεις να γίνεις ψυχίατρος δηλαδή?

Triolouin said...

Ουφ: Θέκιου, να σαι καλά

Anonymous: Η δική σου η τρέλα γιατρεύεται μεν ανυσηχείς....ενώννεις τα γράμματα τζιαι κάμνεις προτάσεις τζιαι καταλάβουμεν τζιαι μεις τι γράφεις!

ρίτσα said...

Μου άρεσαν οι σκέψεις σου...

οι εμπειρίες μας κάνουν και σκεφτόμαστε αναλογως

Anonymous said...

http://mariatweety.blogspot.com

ENA A3IOLOGO BLOG ENOS KORITSIOU

Μαύρα φτερά said...

Η ελευθερία εν θεραπευτική.

Triolouin said...

Διάσπορος : Ναι εσκέφτηκα να γίνω ψυχίατρος αγαπημένε μου αλλά είπα ' παρέτα εννα πελλάνεις ' τζιαι νομίζω η ψυχο8εραπεία εν πιο αποτελεσματική εκτός εαν χρειάζεται ο ψυχίατρος, αλλά δυστυχώς τα πράματα ένναιν έτσι όπως φαίνονται. Κάποιο άνθρωποι επιλέγουν την τρέλα, κάποιοι άνθρωποι εν που μόνοι τους που πρέπει να συνέλθουν, όσα φάρμακα τζιαι αν τους ποτίσεις. Τζιαι στην Κύπρο δυστυχώς εν ελάχιστοι οι καλοί ψυχίατροι!

Ρίτσα μου: Ευχαριστώ σε, όντως.

Μαύρα φτερά : Συμφωνώ με χίλια!

Anonymous said...

H πραγματικοτητα του καθενος ειναι θεμα αντιληψης. Η βιολογια του εγκεφαλου επιτρεπει μας να βλεπουμε ο καθενας τα πραματα διαφορετικα, αναλογα με τισ εμπειριες μας και το χαρακτηρα μας. Τουτο γινεται για να ειμαστε ολοι διαφορετικοι, για να εχουν οι ανθρωπινες μας σχεσεις αξια και προκληση.
Οσοι λενε οτι η ψυχασθενεια εν απλα μια αποκληση απο τον μεσο ορο, νομιζω καμνουν λαθος, γιατι εννεν ο μεσος ορος τησ πραγματικοτητας εν μπορει να μετρηθει. Απλα το κανουμε γιατι μας βολεβει, γιατι θελουμε εμεις οι "νορμαλ" να αποσταθοποιηθουμε που τουτο.

Εχω και γω πειρα στο επαγγελμα, που την πιο βιολογικη το πλευρα, και οσα και να ξερω για τα φαρμακα και τις ασθενειες, τιποτε δεν μπορει να με πεισει οτι η αγαπη τζαι η συμπαρασταση των ανθρωπων γυρο μας εννεν το καλυτερο φαρμακο. Ουτε και θελω.

Γραφεις παρα πολλα ωραια, μπραβο!

Triolouin said...

Anonymous: Ευχαριστώ για την ανταπόκριση, συμφωνώ μαζί σου και χαίρομαι ιδιαίτερα που έχω άποψη και απο κάποιον του χώρου.