Sunday, 11 June 2017

Safe Place

Έτυχέν σας ποττέ να κλείσετε τους οφθαλμούς, να χαλαρώσετε πολλά - στυλ αυτοϋπνωσης, μετιτέιshια τζιαι ξέρω 'γω, ή να 'στε πίττα (που ό,τι πράμαν θέλετε); Είμαι σίουρη καταλάβετε τί εννοώ! Οξά; Τέλος πάντων. Τί σας έρκεται πρώτα στον νού, εκτός που τες έννοιες σας τζαι τα προβλήματα της ημέρας, της εφτομάδας, του μήνα, του χρόνου, της ζωής σας ολόκληρης;

Εγώ πολλά συχνά πάω στο "safe place" μου τζιαι νιώθω πολλά ωραία: χαρούμενη, ανάλαφρη, "αππωμένη" σαν το μωρό, χαλαρή, νιώθω ασφάλεια!
Πέραν του ωραίου σκηνικού που φτιάχνει ο νούς μου με ούλλες μου τες αισθήσεις να δουλεύκουν θκυό φορές, εμφανίζουνταί μου πολλά συχνά κάποια πρόσωπα, που άμα είμαι γυρόν τους νιώθω τούτα τα συναισθήματα, που καταλήγω στο συμπέρασμα πως μαζί τους ήμουν ή είμαι ο εαυτός μου. Ιδίως τελευταίως, βλέπω συγκεκριμένα πρόσωπα πολλά συχνά.

Κάποιοι έχουμεν λλίους φίλους τζιαι καλούς, κάποιοι έχουμεν πολλούς, κάποιοι έχουμεν συγγένεια με τα άτομα που εν πολλά κοντά μας ή ερωτική σχέση κ.λ.π.  Οι καταστάσεις, οι συνθήκες, ο ρυθμός ζωής μας, οι χαρακτήρες μας, οι συνήθειές μας, οι εμπειρίες μας, οι διαφορές μας, οι απαιτήσεις που έχουν από εμάς, συχνά δημιουργούν μας εντάσεις ή άγχος όταν είμαστε μαζί τους. Εν σημαίνει πως εν μας αγαπούν ή εν τους αγαπούμεν, αλλά σίουρα κάποια άτομα του περίγυρού μας προκαλούν συχνά και αρνητικά συναισθήματα, που απλά τα παλεύουμε ή τα αποδεχόμαστε ή τα καταπιέζουμε για να περνάμε όλοι καλά. Συμβαίνει, εν φυσιολογικό.

Υπάρχουν τζιαι τζιείντα άτομα που απλά άμα είσαι μαζί τους "ξεφεύγεις", ησυχάζεις, ηρεμάς. Χωρίς να σημαίνει ότι τα άλλα άτομα γύρω σου εν τα αγαπάς, εν τα νοιάζεσαι, εν τα χρειάζεσαι ή εν λιγότερο σημαντικά.

Τα δικά μου άτομα που με παίρνουν στο "safe place" μου ή εμφανίζουνται τζιαμέ τελευταίως ή πολλά συχνά εν τούτα:
Η αδελφική μου φίλη μου στην Αθήνα με το μωρό της: Τούτο το πλάσμα σημαίνει πολλά για μένα. Μόνο το πρόσωπό της το αγγελικό, το καθαρό, το φωτεινό, το πανέμορφο τζιαι τα μμάθκια της που σε θωρούν κέντρο, κάμνουν σε απλά να ηρεμάς τζιαι να θέλεις να ππέσεις στα πόθκια της όπως το μωρό στην ποθκιά της γιαγιάς, για να ακούσει παραμύθκια. Εν η σοφή μου! Ποττέ της εν με έκρινε για τίποτε, μόνο ακούει με, συμβουλεύκει με, αστειεύκει με, μαθαίνει μου πράματα για τη ζωή. Ποττέ εν με έκαμε να νιώσω άβολα για τίποτε. Ποττέ εν με κακοφάνησεν. Ποττέ εν εμαλλώσαμεν στα 15 χρόνια φιλίας μας. Ποττέ εν εσυζητήσαμεν έντονα. Ποττέ εν μου πε τί να κάμω ή να κρίνει τες πράξεις μου, τες επιλογές μου, τις αποφάσεις μου. Έχουμε κοινές "αγάπες" τζιαι ποττέ εν υπήρξεν ο παραμικρός ανταγωνισμός, αλλά εντάξει, εν 10 έτη φωτός ανώττερη μου τζιαι εν με ενοχλεί τούτο. Θαυμάζω την. Διά μου ιδέες τζιαι κουρτίζει με να τες υλοποιώ, χωρίς ανταλλάγματα τζιαι βοηθά με τζιαι πουπάνω. Πάντα στηρίζει τζιαι βοηθά η μια την άλλην σε ούλλα. Εν το άτομο που εννα μιλήσω μαζί του για τα πάντα ανα πάσα στιγμή. Άμα λυγίσω, θα λυγίσω μπροστά της τζιαι θα με παρηγορήσει όπως θέλω. Θα με στήσει στα πόθκια μου, χωρίς να με κάμει να ντραπώ για την πτώση μου.  Πάντα οι στιγμές που περνούμε μαζί εν εντόνα ωραίες. Εν μάνα τζιαι εν το πρότυπό μου, σε ούλλα! Λείπει μου συνέχεια. Εν τη θωρώ συχνά, αλλά μιλούμε σχεδόν καθημερινά.

Η φίλη μου "δώρο" από την εξ Αθηνών! Εγνώρισέν μου την για να κάμνει η μια παρέα της άλλης πριν φύει να μας αφήκει στα κρύα του λουτρού. Ήταν το πιο καλό δώρο που μου κάμαν. Καμιά ανασφάλεια τζιαι καμιά ζήλεια πως θα χάσει τη σχέση που είshιεν μαζί μας. Αντιθέτως, ο δεσμός των τριών χάριτων εν απίστευτος τζιαι η σχέση που έχουμε η μια με την άλλην individually εν απλά μαγική! Το μμάτι σας στον κώλο σας πμαϊδεγουέις - για όποιον τολμήσει να μας αμμαθκιάσει. Με τούτην τη φίλη "δώρο", έχουμε πάααρα πολλά κοινά σε ούλλα τα πράματα σχεδόν. Να πιάσω τη μουσική, το στύλ, τα ενδιαφέροντα,τις ασχολίες μας... εν σαννα τζιαι ήβρα το άλλο μου μισό σε θυληκό. Εν εμαλλώσαμεν ποττέ, ούτε καν να διαφωνήσουμεν στα τόσα χρόνια φιλίας. Πιθανόν ανταγωνισμός μεταξύ μας, φαίνεται μεγάλο αστείο τζιαι σαχλό. Εν έπαιξεν ποττέ. Το δέσιμο με τούτην τη ψυshήν εν τόσο φυσικό. Μοιραζούμαστε τζιαι πολλά παλαβά πράματα μαζί τζιαι εν ωραία. Εν ο άνθρωπος που εν θα με κρίνει ποττέ! Εννα με συμβουλεύσει αλλά εν θα μου πει ποττέ τί πρέπει να κάμω τζιαι τί όι. Εν έshιει "πρέπει" μαζί της. Αλλά εννα μου σταθεί, Εννα με μάθει πράματα που εν ήξερα τζιαι θα με στηρίξει σε ούλλα τα μεγαλεπίβολα σχέδιά μου. Μαζί της είμαι ο εαυτός μου εντελώς, εν χρειάζεται να κουλιάσω τί εννα πώ τζιαι τί εννα αισθανθώ, απλά καταλάβει με τζιαι καταλάβω την. Κάποτε εν χρειάζεται να μιλήσουμεν καν, με τηλεπάθεια ή ένα σήκωμα του φρυθκιού επικοινωνούμεν. Τζιαι ξέρω, έχουμε ακόμα πολλά να ζήσουμε μαζί...

Τα τέσσερά μου αδέρφκια... εμεγαλώσαμεν μαζί, αλλά εν αναγκαστήκαμεν να είμαστε κολλητοί τζιαι αχώριστοι. Εν η φάση: κλαίει τζιαι υποφέρει ο ένας, κλαίν ούλλοι μαζί. Είμαστε το τέλειο group therapy. Συμβουλευκούμαστεν ο ένας τον άλλον, ξέρουμεν σχεδόν τα πάντα ο ένας για τον άλλον (τζιαι εν ηξέρω αν εν πάντα καλό τούτο), κάμνουμεν απίστευτες βλακείες μαζί, διασκεδάζουμε μαζί, μαλλώνουμε μαζί - ακόμα (που ήμασταν μιtchιοί εδερτήκαμεν μαζί ουκ ολίγες φορές), shιέζουμεν μαζί - εν η φάση που ο άλλος απλά στέκεται, παίρνει τη βρώμα αλλά εν πιο σημαντικό να πει τζιείνο που θέλει γιατί βιάζεται για γκομενοδουλειά τζιαι μετά ζητάς του να σου ποταβρίσει το κωλόχαρτο (;) - I know, γραφικότατο αλλά it's true! Τηλεπάθεια που το μίλι.... "χτυπάς εσύ, πονάω εγώ" (τζιείντο πράμα). Εν μπορώ να σας περιγράψω τη σχέση που έχουμε μεταξύ μας τζιαι individually, εσυγκινήθηκα!

Πιο τζιεί στο "safe place", ο μακαρίτης ο παππούς μου τζιαι η μακαρίτισσα η θεία μου. Η θεία μου μιτσοκαμμά μου τζιαι διά μου την εντύπωση πως με στηρίζει για ούλλες τες επιλογές μου τζιαι τον τρόπο ζωής μου τζιαι πως εν καλά τζιαμέ που επήεν. Εν λαμπερή πολλά τζιαι δείχνει γαλήνια, ήρεμη, ότι εβαρέθηκεν τα ούλλα τζιαι ούλλους τζιαι τωρά ησύχασεν. Τζιαι ο παππούς μου μάshιεται να μου γύρει ζηβανίαν, ψηλώνει τη μαγκούρα του τζιαι θυμώνει μου χαριτωμένα: "Γιατί εσταμάτησες να παίζεις μουσική; Λάθος σου!". Αλλά στα μμάθκια του να θωρώ τον θαυμασμό στο δικό μου ασήμαντο πρόσωπο για ούλλα: για το μπόι μου, την εμφάνισή μου, την εξυπνάδα μου, τες επιλογές μου, να μου θυμίζει ότι είμαι ένα ελεύθερο πνεύμα, όπως τζιείνον, που θα ζήσει πραγματικά! Τζιαι μπλέκει μου γιασεμιά τζιαι μουσκομυρίζει ο τόπος. Λείπουν μου τζιαι οι θκυό πολλά... αλλά είμαι εντάξει που εφύαν!

Η μια μου από τες πολλές μου τες κουμέρες. Η φιγούρα της λεπτεπίλεπτη τζιαι πανέμορφη σαν τες νεράιδες των παραμυθκιών. Αφήνει με να ονειρεύκουμαι τζιαι να ονειροπολώ, χωρίς να με προσγειώνει απότομα. Περνούμε ανέμελα μαζί. Έχουμε μια κοινή "αγάπη" τζιαι εν ανταγωνιζούμαστε, αντιθέτως στηρίζει τζιαι κουντά η μια την άλλην. Ανταλλάσσουμεν ρούχα τζιαι καλλυντικά. Άμα φκαίνουμε είμαστε Sex and The City, αλλά εγώ είμαι η Samantha. Κρίνει τες επιλογές μου κάποτε ή τους ανθρώπους γύρω μου που εν πάει, αλλά εν μου προκαλεί άγχος. Ξυπνά μου τον ρομαντισμό, που ξιάννω πολλά συχνά τζιαι κάμνει με να καταλάβω ότι χρειάζομαί τον μέσα - μέσα. Στα δύσκολα, εν πάντα τζιαμέ σαν την καλή νεράιδα τζιαι θα μου έβρει λύσεις αψε-σβήσε.

Η καρμική μου φίλη, η πουτταρέλλα! Αν ήμουν άντρας ήταν να την έβαλλα που κάτω. Εν την ηξέρω πολλύ τζιαιρό, αλλά εν η φίλη που θα με κάτσει κάτω τζιαι θα μου πει τα πράματα με το όνομά τους τζιαι αν μ'αρέσκουν! Αλλά επίσης εν θα με κρίνει, ούτε θα μου πει τί να κάμω. Εν η φίλη που μαζί της θα ξετιμάσω, θα γελάσω, θα ξεφτιλιστώ, θα διασκεδάσω, θα "πουρρου-πούρρου" ώσπου να πριστεί, θα είμαστε παναϋρκα, ξυπνά μου το Λεμεσιανίτικό μου. Επίσης εν η φίλη σύμβουλος εμφάνισης, έshιει δοκτοράτον, τζιαι εν ο άνθρωπος που εννα μου θυμίσει ότι εν καλά να σάζουμαι λλίον παραπάνω άμα πρέπει τζιαι να προσέχω τον εαυτό μου παραπάνω. Τζιαι εν νιώθω καθόλου άβολα μαζί της ποττέ. Ό,τι κάμνει για μένα, κάμνει το με αγάπη. Αρέσκει μου ο τρόπος που νοιάζεται τζιαι που με θέλει να είμαι πραγματικά καλά. Νιώθω ο εαυτός μου τζιαι περνώ ξέφρενα ωραία μαζί της. Νιώθω πως χρειάζεται η μια την άλλη.

Εν ο άνθρωπος γρίφος, που εν γνωρίζω καλά, αλλά νιώθω να τον εγνώριζα που πάντα. Εν έshιει απαιτήσεις που μένα, ούτε τίποτε χειροπιαστό να μου προσφέρει, αλλά μαθαίνει μου πράματα συνέχεια. Εν σαννα τζιαι προσφέρει μου μιαν αγκαλιά γεμάτη περιπέτεια τζιαι μετά πιάνει μου την πίσω, γιατί εν θέλει να εν το "safe place" μου, αλλά μια πινελιά. Τζιαι τούτο προκαλεί μου έντονα συναισθήματα, αλλά τζιαι ηρεμία ταυτόχρονα. Συνέχεια τροφή για σκέψη, παρόμοιες ιδέες τζιαι ιδεολογίες, συζητήσεις, χημεία μαγνητική ανθρώπων, καθοδήγηση. Εν τον θωρώ συχνά. Λείπει μου. Πιστεύκω πως μαζί θα μπορούσαμε να σώσουμε τον κόσμο ούλλον.

Εν η φίλη μου που πέθανε. Λείπει μου. Κάποτε ρωτώ την γιατί εμπήκε σε τζιείνο το αυτοκίνητο τζιαι λαλώ της πως ένιωθέν το αν θυμάται που την προηγούμενη μέρα. Πάντα λαλώ της πως εν νιώθω μίσος για τον ππεζεβέγκη που οδήγαν τζιαι γελά, τζιαι λαλεί μου "Τούντο στόμα σου...." Λαλεί μου για τα γενέθλιά μου που ήταν για 3 ημέρες πίντα τζιαι που εντύθηκα ψυχοπαθής ψυχίατρος τζιαι ήταν ούλλοι χαμέ συνέχεια που τα γέλια, μόνο τζιαι μόνο που με εβλέπαν. Τζιαι επήαινεν για ώρα, ώσπου με εθκιώξαν για να σταματήσουν να τζυλιούνται χαμέ. Κάποιος εκατούρησεν τζιαι πάνω του. Λαλεί μου πως ησύχασεν αλλά εν έθελεν να φύει, αλλά εν καλλύττερα έτσι, γιατί μετά θα ήταν σκατά η ζωή της. Κάθε φορά εξεπέρασά το λαλώ της τζιαι κάποτε νιώθω τύψεις τζιαι μιτσοκαμμά μου τζιαι γελά. Τζιαι ευχαριστώ την που την εγνώρισα τζιαι για τούτο που είμαι τωρά εξαιτίας του θανάτου της.

Τζιαι μετά... αννοίω τα μμάθκια μου τζιαι νιώθω τόσο τυχερή!
Νιώθω ζωντανή, δυνατή, γεμάτη αυτοπεποίθηση.
Τζιαι είμαι σίουρη πως τούτο το "safe place" μπορεί να αλλάξει, μπορεί τζιαι να μείνει πάντα το ίδιο, αλλά τα πρόσωπα που εν μέσα κάθε φορά, εν σημαντικά για την κάθε φάση της ζωής μου. Όπως τζιαι να έshιει, είμαι τυχερή τζιαι εύχομαι να έshιετε τζιαι 'σεις το δικό σας ασφαλές μέρος με τα δικά σας άτομα κάθε φορά, που απλά σας ηρεμούν!




Tuesday, 25 April 2017

Η πόρτα



Περπατώ σε ένα διάδρομο μισο-σκότεινο ή μισο-φώτεινο αν θέλεις.
Πλησιάζω την πόρτα. Την αγγίζω δειλά, αλλά δεν μπορώ να την ανοίξω ακόμη.
Κάνω ένα βήμα πίσω και απλά την κοιτάζω, χωρίς να αγγίζω πιά.
Η διαδρομή που έκανα για να φτάσω στην πόρτα φαντάζει μακρινή, δεν γυρνάω πίσω, όχι τόσο εύκολα.
Για να γυρίσω πίσω πρέπουν καινούρια πράγματα.
Πρέπουν διορθώσεις και αλλαγές.
Ανανεώνεται το παλιό;
Διορθώνονται όλα τα λάθη;
Αλλάζουν οι άνθρωποι;
Και μένω εκεί κοντά στο τέλος, χωρίς τέλος.
Δεν νιώθω πόνο, ούτε οργή.
Λίγο φόβο για το μετά, που γίνεται τρόμος και με πνίγει.
Τί υπάρχει έξω, πίσω από την πόρτα;
Υπάρχει κάτι όντως;
Παίρνω μια βαθιά ανάσα: Εισπνοή - εκπνοή. Είναι καλά να έχεις χρόνο να αναπνέεις.
Μοιάζω με υπερβολή θεατρικού μονολόγου.
Θέλω να γελάσω άγρια. Δεν αρμόζει, γι'αυτό και ξεσπάω σε γέλιο. Μόνη μου.
Μπορεί να είμαι και τρελή. Ναί, αυτό είμαι. Και γούσταρες!
Ο φόβος κατευνάζει. Τί εγωιστικό να σκέφτεσαι το μετά, για σένα μόνο...
Δεν με νοιάζει το τί θα αφήσω πίσω, έτσι κι αλλιώς πάντα τα κουβαλάω - αυτά που μένουν τουλάχιστον - κάπου κρυμμένα, σε στιγμές μοναξιάς, σύγκρισης, χαράς, που θα έρθουν σαν θύμησες.
Ό,τι αφήνεις σε αφήνει στο τέλος, έτσι δεν παραπονιέμαι.
Γεμίζω το φασκί με αναμνήσεις και μαθήματα. Δεν με νοιάζει τί θα αφήσω πίσω αποφάσισα!
Ώρες-ώρες, δεν με νοιάζει ούτε το μετά. Και γούσταρες! Γενναίο, τολμηρό, ανέμελο πνεύμα.
Με νοιάζει περισσότερο αυτό το τίποτα!
Είναι αυτό που λέμε: "Ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου"..... σημαντική στιγμή!
Και θέλω να το ζήσω, μέσα σε αυτή την απόλυτη ηρεμία.
Πριν ξεκαθαρίσουν τα πράγματα.
Είναι αυτό που λέμε: "Η σιωπή κάνει θόρυβο", που δεν με ενοχλεί.
Τουλάχιστον δεν νιώθω το κενό. Αυτό φτιάχνεται με το τίποτα, το καθόλου και το πουθενά.
Στην εξίσωση λείπει το πουθενά.
Είμαι σε ένα διάδρομο, μισο-φώτεινο ή μισο-σκότεινο αν θέλεις.
Είμαι κοντά στην πόρτα.
Αν αφήσω τα μαθηματικά και πιάσω τη χημεία, η ένωση του τίποτα με το οξυγόνο που ακόμα αναπνέω με τις ασκήσεις εισπνοής και εκπνοής, θα μου δώσει....αέρα κουπανιστό!
Να φύγω από το τίποτα ΤΩΡΑ!

Ξυπνώ ξαφνικά και γελάω άγρια! Και γουστάρεις!





Wednesday, 15 March 2017

Κατοικίδια

Τί εννοείς γιατρέ μου, δεν ήμουν φυσιολογικό παιδάκι όταν ήμουν μικρή λόγω της επιλογής των κατοικιδίων μου; Ή μάλλον μήπως θέλεις να πεις, πως ήμουν πιο έξυπνο παιδάκι από τα άλλα; Εντάξει, εναλλακτικό, ιδιόρυθμο, αλλά όι τζιαι μη φυσιολογικό.......

Το πρώτο μου κατοικίδιο ήταν ένας κόκορας. Ναί, κόκορας, με λειρί! Αγαπούσα τα ζωάκια που μωρό, έτσι σε κάθε επίσκεψή μου κάπου, σε μια φάρμα, σε ένα κοτέτσι, κατέληγα πάντα με κάτι στο χέρι. Συνήθως, όπως και όλα τα ζώα μέχρι σήμερα, αυτά με διαλέγουν και 'γω ή υποκύπτω και τα κάνω δικά μου - αναλαμβάνοντας τις ευθύνες μου, ή απλά παρακάμπτω..... 
-Υπονοείς κάτι Τριολούιν; 
-Ναί!
Που λαλείς, τούντον κόκορα είχα τον που κοτοπουλάκι, εβούραν με που πίσω που την πρώτη φορά που ειδωθήκαμε στη φάρμα του κύριου Πάμπου. Ήμασταν πολύ καλοί φίλοι, ένα σκατό εγώ να βουρώ με τα φουστανούθκια μου 'πόξω στην αυλή τζιαι να με τρέshιει που τα πισώ, εκάμνα χάζια, όι να παίζουμε χωστό - αλλά πάντα έβρισκά τον..... τέλος πάντων, αγαπούσα τον πολλά. Ώσπου άρκεψεν να μεγαλώνει τζιαι έπριζεν τη γειτονιά. Εγώ ένα πράμα να μεν τον άκουα..... Είχα το που τότες να λιποθυμώ στον ύπνο! Επίσης, άρκεψε να τσιμπά και να επιτίθεται ανελέητα σε όλα τα παιδάκια που έρχονταν σπίτι μας, ακόμα και τον μικρό μου αδερφό και κυρίως τον κύρη του σπιτιού. Εν τον επήαινε τίποτε! Μια μέρα που ήρτα που το σχολείο, έσυρεν με τζιαι χαμέ ο Νικόλας τζιαι επιτολοόυσαν τα γαίματα τζιαι έκλαια πολλά, εκάτσαμεν να φάμε. Εν μου εμύριζεν καλά το φαί..... Λαλεί μου ο παπάς μου: "Εν κοτόπουλο, γιατί εν τρώεις;"....... τζιαι απαντώ του εγώ: "Αφού εν κοτόπουλο, γιατί εν κρασάτο;" Εκούντησα το πιάτο πάνω του, εφκύκα στην αυλή τζιαι εγύρεψά τον. Έμπηξα ένα κλάμα με παουρκές...... που εν έτζισεν κανένας στο φαί! Επήεν ζάφτιν ο πετεινός! Έκαμα μιαν εφτομάν να φάω φαί μαϊρευτόν τζιαι να ξαναμιλήσω του παπά μου!

Το επόμενο μου πετ ήταν ο Βρασίδας, έννα μαννόψαρο που μου εκάμαν δώρο. Εν μ'αρέσκουν τα ψάρκα, ανακαtchιώ τα, εννοώ η υφή τους τζιαι που σπαρταρούν.... πλας εν εμπορούσαν να παίξουν μαζί μου! Απλα εκοίταζά τα μες το νερό, ονειροπολούσα τζιαι εδιερωτούμουν αν σκέφτουνται τζιαι εντα ωραία η αίσθηση να κολυμπάς τζιαι να 'σαι στο νερό..... Ήταν ένα χρυσόψαρο, που ενόμιζε ήταν καρχαρίας! Πιο μιτσή που τα δάκτυλά μου τζιαι η γυάλα του καλή τζιαι μέτρια σε μέγεθος. Αλλάξαμεν του εκατόν γυάλες, πάντα έπαιρνεν φόρα τζιαι εκουτούλλαν. Μια φορά επήρεν φόρα τζιαι έπαθεν διάσειση τζιαι ετίναξέν τα! Ίσως αυτοκτόνησε που το όνομα, αλλά έμοιαζε με Βρασίδα αφού!Ελυπήθηκα, αλλά όι πολλά. Το επόμενο ψάρι δώρο που επήρα που τες αμπάλατες τες θείες μου, εκανόνισά το με τον αρφό μου! Επροσέξαμεν ότι ό,τι του έβαλλες έτρωεν τζιαι εφούσκωνεν. Έτσι, ώντας μικροί πειραματιστές, με leader τον αρφό μου, εβάλαμέν του ούλλην του την τροφή μέσα στο νερό, εκόψαμεν τζιαι σαλάτα τζιαι εσύραμέν τα ούλλα μέσα. Το κοιλιόδουλο αυτό ψάρι, έφαεν ώσπου τζιαι έσπασεν το στομάshι του τζιαι άνοιξεν που κάτω....τζιαι εμείς εκάτσαμεν τζιαι επαρακολουθούσαμεν όλη την διαδικασία με τρόμο και αγωνία, ίσως και με μια ασυνείδητη χαρά. Μετά εκλαίαμεν τζιαι οι θκυό που τύψεις!

Επιάνετε τζιαι 'σεις λιμπούρους που τες φωλιές τους τζιαι εβάλλετέ τους να μαλλώνουν τζιαι να βάλλετε στοιshήματα ππιριλιά, κάρτες ή αυτοκόλλητα; Εν ηξέρω γιατί ήμουν σαδίστρια τότε - εγώ και άλλα παιδάκια - ίσως φταίει το πρώτο τραύμα κατοικιδίου, ίσως ότι ήμασταν περίεργοι τζιαι έτσι εμαθαίναμεν θέμας πράματα, αλλά έτσι σίουρα εκτίμησα τη φύση, τη ζωή, ούλλα τα πλάσματα στον κόσμο, τζιαι εν εξαναεπείραξα ποττέ τίποτε τζιαι κανέναν που τότες! Κάθε άλλο, αγάπησα τζι'άλλο τα ζώα τζιαι τζιείνα αγαπούν με πολλά, τόσο που εν εξανάβαλα στο στόμα μου ζώο!

Τζιαι τα υπόλοιπα μου ζώα ήταν: κάττος (ένας τζιαι μοναδικός), σκύλοι (German Shepherd, 2 πατσαβουρέξ αδέσποτα, Boxer, Akita), λιμπούροι, μεταξοσκώληκες, μαρτούθκια, αδέσποτος παπαγάλος ..... Εμεγάλωσα με ζώα και με όλα τα συναισθηματικά, ψυχολογικά, αναπτυξιακά, κοινωνικά και εκπαιδευτικά benefits που προσφέρουν τα κατοικίδια σε ένα παιδί. Μετά: χελώνα, αράχνη, σκύλος, άλογα, άντρες..... μια χαρά φυσιολογικό παιδί! 

Άρα δεν έχει να κάνει γιατρέ μου με την επιλογή των κατοικιδίων.  Γιατί αν δεν σου κάνει ένα κατοικίδιο, το πας πίσω, το πουλάς, το χαρίζεις .... το σκοτώνεις. Έχει να κάνει με τις συνδέσεις που κάνεις με αρνητικά γεγονότα και κολλάς, για διάφορους λόγους! Οπόταν, όταν τα λύσεις όλα μέσα σου, μια χαρά είσαι και προχωράς!