Η συχνότητα του ζίζιρου

(Comeback edition)

Υπάρχουν κάποια πράματα στην Κύπρο που σημαίνουν καλοτζαίρι. Λιωμένο παγωτό, κολλάει στο χέρι. Το αυτοκίνητον που γίνεται φούρνος να μπεις μέσα να γίνεις οφτός. Η θκειά σου η Μαρούλλα που λαλεί «ωωω... εν καλά, εν πολλά καλά! Πέρσι ήταν σιειρόττερα». Αλλά, κάθεται που κάτω στο air condition στους 16 βαθμούς, παραπονιέται γιατί εν ηξέρει να το δουλέψει, τζιαι θυμάται τελευταία στιγμή λλίον πριν τον Δεκαπενταύγουστο να καλέσει τεχνικούς, ψυκτικούς, ηλεκτρολόγους, υδραυλικούς απλά για να της φέρουν παγάκια. Τζιαι φυσικά... Ο ζίζιρος. Ο γνωστός. Ο ακούραστος. Ο επίμονος. Ο DJ του κυπριακού καλοτζαιρκού. Αν είσαι Κυπραίος, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μεν τον ακούεις καν πλέον. Όι επειδή εσταμάτησεν. Αλλά επειδή ο εγκέφαλός σου αποφάσισεν ότι εν σημαντικός όσο μια διαφήμιση για προσφορές σε χαλλούμι. Τζιαι δαμέ ξεκινά η επιστήμη. Ο ζίζιρος που ακούμεν εν το αρσενικό. Δηλαδή ακούμεν μιαν αρσενική χορωδία, που χρησιμοποιεί χαρακτηριστικούς ήχους με ειδικές μεμβράνες στην κοιλιά του, που ονομάζονται tymbals. Ο σκοπός του: ένας. Να βρει θηλυκό. Κοινώς, να γαμήσει. Ούλλον το καλοτζαίριν ακούμεν το soundtrack της ερωτικής του απελπισίας τζιαι της αγαμίας του. (Δαμέ βάλτεν delete, τάχα ότι το εσβήσαμεν) Να το πούμεν ακόμα πιο κυπριακά: Ζούμεν μέσα στις ζιζιροτραουθκιές της καύλας του. Επιστημονικά τεκμηριωμένον. Σχεδόν. Το ακόμα πιο ενδιαφέρον, όμως, εν ο εγκέφαλός μας. Στην ψυχολογία υπάρχει ένας μηχανισμός που λέγεται habituation, στα ελληνικά εξοικείωση. Με απλά λόγια, αν ένας ήχος επαναλαμβάνεται συνέχεια τζιαι εν απειλεί τη ζωή σου, ο εγκέφαλος σταματά να του διά σημασία, για να μεν σου κρούσει τα κυκλώματα. Έτσι γίνεται τζιαι με τον ζίζιρο. Την πρώτη φορά λαλείς: «Παναΐα μου ρε κουμπάρε, πρηστάρτζιο» Μετά που δέκα μέρες; Τίποτε. Μπορεί να κάθεται πάνω σου τζιαι εσύ να γυρεύκεις πόθεν έρκεται ο ήχος. Τζιαι κάπου δαμέ, όπως πάντα, έχω την τριολισμένη απορία. Αν ο εγκέφαλος συνηθίζει τον ζίζιρο... Πόσα άλλα πράματα εσυνήθισεν; Εσυνηθίσαμεν ανθρώπους που φωνάζουν χωρίς να λαλούν τίποτε. Ανθρώπους που λαλούν ψέματα. Που το παίζουν έξυπνοι τζιαι ξερόλες. Που προσπαθούν να ασκήσουν εξουσία χωρίς λόγο. Που οδηγούν σαν τα κάμνουν ούλλα ή απλά χάσκουν. Απλά επειδή μπορούν. Εσυνηθίσαμεν ειδήσεις που σοκάρουν. Εσυνηθίσαμεν το ψέμα τζιαι την αμπαλατωσίνην. Την αγένεια. Την αδιαφορία. Την τοξικότητα. Εσυνηθίσαμεν τόσο πολλά τον θόρυβο, που άμαν εμφανιστεί κάτι αληθινό, φαίνεται παράξενο. Όπως ακριβώς τζιαι ο ζίζιρος. Άμαν σιωπήσεις, μπορείς να τον διακρίνεις. Αν τον ακούεις συνέχεια, σταματάς να τον ακούεις. Όι επειδή εσιώπησεν. Αλλά επειδή εσιώπησεν ο εγκέφαλός σου. Άρα... Το πραγματικό πρόβλημα έννεν ο ζίζιρος. Το πραγματικό πρόβλημα εν οι συχνότητες που εσυνηθίσαμεν να ανεχούμαστε. Η συχνότητα του ζίζιρου; Μια χαρά. Ερωτική. Αυθεντική. Ο ζίζιρος τουλάχιστον εν τίμιος. Φωνάζει, τραουδά γιατί θέλει να γαμήσει. Εμείς πολλές φορές φωνάζουμε χωρίς καν να ξέρουμε τον λόγο. Κυρίως φωνάζουμε για να καλύψουμε το εγώ μας. Οπόταν τούτο το καλοτζαίρι, άκου λλίον καλλύττερα. Σου εύχομαι να ακούεις λλιότερο θόρυβο τζιαι να ακούεις λλίον παραπάνω τον εαυτό σου. Γιατί, ας το παραδεχτούμε... Κάποτε, λλίον πολλά ούλλοι ζούμεν μέσα στις καύλες άλλων. Εν τζιαιρός να ζήσουμεν τζιαι μια φορά μέσα στις δικές μας. Στο τέλος της ημέρας, η πιο σημαντική συχνότητα στην οποία πρέπει να συντονιστείς... εν η δική σου. Με αγάπη, το Τριολούιν σου.... μια βαρετή αυγουστιάτικη μέρα...